[1]…επόμενο θέμα στην σημερινή μας εκπομπή είναι η κρίση πανικού

Καταθέτω, Αλέξανδρε, μια μικρή αμφιβολία για τα ποσοστά των συμπολιτών μας που  παθαίνουν αληθινές κρίσεις πανικού.

Μπερδεύουμε και βαπτίζουμε ως κρίσεις πανικού τις κρίσεις ηλικίας, γάμου, τεκνοποίησης, εισαγωγής στο πανεπιστήμιο και  αποφοίτησης από αυτό, τις κρίσεις χωρισμού, διαπίστωσης ερωτικής απιστίας, την υστερία,   την έλλειψη ψυχραιμίας. Το ότι κάτι μού σφίγγει τον λαιμό, δεν μπορώ να ανασάνω, μού κόβονται τα πόδια δεν είναι από μόνο του κρίση πανικού..

Αν θέλουμε να κάνουμε το περίγραμμα στο προφίλ ενός ψυχισμού εν δυνάμει ικανού να πάθει κρίση πανικού, θα λέγαμε πως αφορά σε ενήλικα, ο οποίος γνωρίζει τι σημαίνει πειθαρχία και μαχητικότητα,  παγιδεύεται σε υπέρ το δέον υποχρεώσεις, έχοντα υποχωρητική συμπεριφορά,  με πλήρη συνείδηση τής αίσθησης του καθήκοντος και μια ηθική η οποία τού υπαγορεύει να θέτει το εγώ του στην υπηρεσία όχι μόνον του εμείς, αλλά και του άλλου. Θα μιλούσαμε για έναν ενήλικα, ο οποίος δανείζεται τις επιθυμίες των άλλων σε τέτοιο σημείο όπου συρρικνώνεται και δεν  αναγνωρίζει πλέον τις προσωπικές του επιθυμίες.

Δηλαδή αναφερόμαστε σε έναν ψυχισμό δυνατό, α)που ξέρει να νοιάζεται κι να υποχωρεί β)δεν μιλάει, δεν αντιδράει, δεν προκαλεί συγκρούσεις γ) αναλαμβάνει πολλά περισσότερα από όσο αντέχει , δ)αναλαμβάνει πολλά περισσότερα από όσα απολαμβάνει πρωτογενώς, ε)παγιδεύεται σε εξαρτητικές σχέσεις..  

Η κρίση πανικού προκαλεί φόβο και μόνον στο άκουσμα της. Την έχουμε στο μυαλό μας ως κάτι ανεξέλεγκτο, το οποίο αν συμβεί μια φορά θα ξανασυμβεί …και κάπως έτσι φοβάσαι μην το ξανά πάθεις..

Ωστόσο, προσωπικά προτιμώ την χύτρα που εκρήγνυται, που αποσυμφορείται έστω και με μια κρίση πανικού (ίσως και περισσότερες) παρά ένας  ψυχισμός, παρά κάποια σωματοποίηση  (έμφραγμα κλπ)..

Μπορούν να κάνουν κάτι τα πρόσωπα του κοντινού περιβάλλοντος του;

Αν κάτι μπορεί να κάνει το περιβάλλον είναι α) να μην τού ζητά το ελάχιστο και β)να τον ενθαρρύνει προς την απενοχοποιημένη ανεμελιά και απόλαυση, στα όρια της επιπολαιότητας, χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό!

[1]

Απόσπασμα από την  ραδιοφωνική εκπομπή :«Αχ να ήταν εύκολα τα λόγια!» του Αλέξανδρου Χατζημιχάλη (www.aldjust.gr) με την Μαρία Βακάλη,  στον Επικοινωνία 94 Fm και στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Ηρακλείου Αττικής, στις 19/3/2026. Αν επιθυμείτε, μπορείτε να ακούσετε την εκπομπή στο  Μαρια Βακαλη – YouTube