Η εκλαϊκευμένη ψυχολογία, Αλέξανδρε, θα φωτογραφίσει μια γυναίκα ή έναν άνδρα αδιάφορο, που δεν ξέρει να δείχνει τα συναισθήματα του, νάρκισσο, μπλαζέ, ή καταθλιπτικό και δήθεν !!
Για όλους όσοι νοιάζονται να διαβούν τα καμαρίνια της σιωπής μπορεί να συναντήσουν:
- Μια σκέψη ασίγαστη να κινείται σε ασπρόμαυρα σκακιστικά τετράγωνα τού πριν, τού μετά και τού τώρα! Δηλαδή έναν άνθρωπο με διάθεση αυτοκριτικής και ψυχραιμίας ως προς τις αποφάσεις και κινήσεις του.
- Ένα συναίσθημα βαθύ που υπαγορεύει την σιωπή και όχι το μοίρασμα της έγνοιας.
- Έναν άνδρα/γυναίκα που δεν φοβάται την σιωπή, που δεν θέλει να εξορκίσει τον φόβο θανάτου με άδεια λόγια , δεν θέλει να μιλάει για να μιλάει, απλώς και μόνον για να αποδεικνύει την ύπαρξη του,
- Έναν ψυχισμός, ο οποίος νιώθει την βαρύτητα του λόγου του, που επιθυμεί ο λόγος του να έχει συνέπεια με τις πράξεις του,
- ο οποίος, δεν θέλει να υπόσχεται και να χτίζει στους άλλους ψεύτικα όνειρα.
- Δεν είναι λίγες οι φορές, Αλέξανδρε, όπου πίσω από την σιωπή κρύβεται η ντροπή, ενίοτε η ματαίωση ή ένα βαθύ αίσθημα προδοσίας που σε αφήνει εμβρόντητο για μεγάλο διάστημα,
- αλλά και μια απλή παραδοχή ότι δυσκολεύεσαι να συναντήσεις ισάξιο συνομιλητή, με ανοικτά αυτιά και εποικοδομητικό αντίλογο.
Η σιωπή ωστόσο, Μαρία, μπορεί να κρύβει και κάποια ήρεμη παραδοχή τού ότι δεν έχω τι άλλο να πω, του ότι κουράστηκα να λέω τα ίδια τα ίδια. Επίσης, συχνά αναγκάζομαι να σωπάσω επειδή ξέρω πως ό,τι και να πω θα συναντήσω την αντίρρηση για την αντίρρηση.
Ναι ναι συμφωνώ ..
Γιατί έχουμε ντύσει την σιωπή με κάτι αρνητικό;
Επειδή την ταυτίσαμε α)με την αρχή του τέλους της ερωτικής μας σχέσης ( δεν έχουμε πλέον τι να πούμε) β)με την μη εξυπνάδα (δεν ξέρει τι να απαντήσει- δεν σκέφτεται γρήγορα, άρα δεν είναι έξυπνος), γ) με την αδύναμη κοινωνικότητα (δεν έχει ατάκες, ντρέπεται να μιλήσει).
Μπορεί να γίνει ενοχλητική ή επικίνδυνη;
Αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να επιβαρυνθεί από την σιωπή – αναφέρομαι στην παρατεταμένη σιωπή, σε εκείνον που εμπεριέχεται στην φράση: «είναι βαρύς αυτός ο άνθρωπος, δεν μιλάει!», είναι ο ίδιος ο πομπός-της και όχι μόνον ο δέκτης αυτής. Ξέρετε γιατί; Ο λόγος είναι φτιαγμένος να εξυπηρετεί τον εσωτερικό μου διάλογο πρωτίστως, δηλαδή με βοηθάει να ακούσω, να καταλαβαίνω, αναδιαρθρώσω τις σκέψεις μου, να καταλάβω καλύτερα την θέση μου στον χώρο-χρόνο και να δρω πιο αποτελεσματικά, να προσαρμόζομαι πιο ήρεμα.
Όταν, ωστόσο, δεν έχω μάθει να μιλώ τις σκέψεις μου, να τις θέτω σε μια σειρά, να τις ακούω, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να καίω το κεφάλι μου σε μια υπερ-ανάλυση που δεν οδηγεί κάπου, παρά στην ίδια την σιωπή.
[1]
Απόσπασμα από την ραδιοφωνική εκπομπή :«Αχ να ήταν εύκολα τα λόγια!» του Αλέξανδρου Χατζημιχάλη (www.aldjust.gr) με την Μαρία Βακάλη, η οποία προβλήθηκε στον Επικοινωνία 94 Fm και στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Ηρακλείου Αττικής, στις 26/3/2026.
Αν επιθυμείτε, μπορείτε να ακούσετε την εκπομπή στο Μαρια Βακαλη – YouTube