[1]

”Τα έχω βρει με τον εαυτό μου, δεν χρειάζομαι ψυχολόγο”: Είναι μια φράση υπεροπτική; Δηλώνει φόβο; Επίσης, Μαρία, τι σημαίνει τα «έχω βρει με τον εαυτό μου»

Υπεροπτική; Όχι,  δεν θα το έλεγα! Συνήθως αυτές οι φράσεις αποτελούν την αρχή ή το άγαρμπο τέλος του διαπληκτισμού ενός ζευγαριού ή ενός γονέα με το ενήλικο ανυπάκουο παιδί του.

Θα έλεγα πως ταιριάζει περισσότερο σε κάποιον (ψυχισμό) που φοβάται, ή δεν επιθυμεί να σκαλίσει ή απλώς δεν ενδιαφέρεται για την εσωτερική του αλήθεια. Αλλά, ποιος δεν φοβάται την αλήθεια; Πότε ήρθε η αλήθεια να μάς χαϊδέψει ως πούπουλο;

Ποτέ!

Είναι τρομακτική η αλήθεια μας αλλά κι λυτρωτική συνάμα.

Θα σού φανεί παράδοξο, Αλέξανδρε, αλλά δεν παρεξηγώ αυτή την φράση. Είναι αρκετοί, εκείνοι που αντιστέκονται στην μόδα του ψυχολόγου και  δεν θέλουν να επισκεφτούν το γραφείο αυτών.. δεν το βρίσκουν αναγκαίο.

Γιατί;

Επειδή,

α) η ψυχό-ανάλυση έχει καταγραφεί, στην συνείδηση πολλών συμπολιτών μας, ως  επώδυνη, χρόνια, βασανιστική διαδικασία που δεν οδηγεί σε κάποια λύτρωση,

β)αρκετοί, θεωρούν πως οι ψυχολόγοι  λένε τα ίδια κ τα ίδια και σχεδόν τα ίδια σε όλους,

γ) πως δεν είναι πρακτικοί,  καθώς θα σού πούνε κάτι αφηρημένο  (φταίει η παιδική σου ηλικία) και στο πρακτικό ερώτημα τού “σήμερα τι κάνω;” εκείνοι θα σού πούνε κάτι αφηρημένο, κάτι που σε βοηθά πρόσκαιρα ή θα σε παραπέμψουν σε φάρμακα.

δ)υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι θέλουν μόνοι τους να τα καταφέρουν, έχουν αντιληφθεί  βασικές αρχές της ψυχολογίας (από διαβάσματα, από παρατήρηση του εαυτού τους, από λίγες επισκέψεις σε έναν ψυχολόγο) και δεν θέλουν διαμεσολαβητή ανάμεσα στον ίδιο  και στον εαυτό τους. Θέλουν μόνοι τους. Οι συγκεκριμένοι λοιπόν, συνήθως έχουν καλή εικόνα για τον εαυτό τους- και ως εσωτερική και ως εξωτερική κίνηση, πιστεύουν στην βούληση τους, στην ηθική και στην μέθοδο τους.

Τι σημαίνει αυτή η φράση:  ”Τα έχω βρει με τον εαυτό μου”

Εννοούμε πως ζω(ή αγωνίζομαι)σε αρμονία με εμένα, δεν κρύβομαι. Μπορώ να απαντήσω και με το χέρι στην καρδιά αλλά με το μαχαίρι στο στέρνο  για τα συναισθήματα μου και την εξέλιξη αυτών (πχ ως προς τον αδελφό μου, τον γιό μου, την σύζυγο μου, την κολλητή μου κ.α.). Δεν κρύβω από εμένα τον ίδιο  πχ τα ερωτικά μου συναισθήματα για τον πρώην μου, ή κάποιον που με φλερτάρει, ενώ ετοιμάζομαι να πάω για γάμο.

Μπορώ να ξεχωρίσω τα κίνητρα της επιθυμίας μου για το οτιδήποτε: Από το: «γιατί θέλω αυτό το κραγιόν» μέχρι  το «γιατί επιθυμώ αυτό το  αυτοκίνητο», ή «γιατί επιμένω να κατακτήσω αυτό το κορίτσι». 

Μπορώ  να  αντιληφθώ την πηγή της προσφορότητας μου,  της υποχωρητικότητας μου. Δεν φοβάμαι να με δικάσω, να με αθωώσω, να αμφισβητήσω ακόμη και την πηγή της καλοσύνης μου.

Έχω το θάρρος να σκαλίσω μέσα μου μικροπρέπειες , ανταγωνισμούς , βίαιες   και εξουσιαστικές  συμπεριφορές ή διαθέσεις και να αναρωτηθώ γιατί; Γιατί θέλω να επιτεθώ στον Χ; Γιατί θέλω να κάνω σύμμαχο την αδελφή του εναντίον του; Γιατί θέλω να τον μειώσω;

Μπορώ να βρίσκω το εγώ μου μέσα στο εμείς, χωρίς να το χάνω, χωρίς να το θυσιάζω αλλά και χωρίς να το επιβάλλω.

Μπορώ να ισορροπώ ανάμεσα στο αναλαμβάνω και απολαμβάνω.

Μπορώ να ερωτεύομαι… την ζωή!

[1]

Απόσπασμα από την  ραδιοφωνική εκπομπή :«Αχ να ήταν εύκολα τα λόγια!» του Αλέξανδρου Χατζημιχάλη (www.aldjust.gr) με την Μαρία Βακάλη, η οποία προβλήθηκε στον Επικοινωνία 94 Fm και στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Ηρακλείου Αττικής, στις 26/3/2026.

Αν επιθυμείτε, μπορείτε να ακούσετε την εκπομπή στο  Μαρια Βακαλη – YouTube