Καλησπέρα φίλες και φίλοι ακροατές. Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2026. Είμαι ο Αλέξανδρος Χατζημιχάλης και θα παρουσιάσω την αποψινή μας συνάντηση, συνομιλώντας με την ψυχολόγο και παιδοψυχολόγο Μ.Β, στον επικοινωνία 94fm και το Δημοτικό Ραδιόφωνο Ηρακλείου Αττικής. Στον ήχο μαζί μας ο Δημήτρης Χατζίκος. Επικοινωνείτε μαζί μας στέλνοντας μήνυμα στο viber του σταθμού στο 693 73 58 468. Μαρία καλησπέρα, καλώς ήρθες ακόμη μια Πέμπτη μαζί μας. Χαίρομαι ιδιαίτερα.
Καλησπέρα στους ακροατές μας, καλησπέρα Δημήτρη, Αλέξανδρε!
Πίσω από μια ακόμη πόρτα που κλείνει παγωμένα, πίσω από ένα ‘’ευγενικά διατυπωμένο’’ email απόρριψης.. κλειδώνουν τα όνειρα και σβήνει το χαμόγελο…..Ανεργία! Ντροπή, φόβος, άγχος…. βαθύ αίσθημα ανεπάρκειας να μού τρώει τα σωθικά… τσαλακωμένη περηφάνια, όνειρα που συντρίβονται…!
Αναζητείται πυξίδα και καταφύγιο !
Το σημερινό μας θέμα είναι η ανεργία. Θα μιλήσουμε για την κατάθλιψη και για τον ρόλο όλων εκείνων που στέκονται δίπλα στους ανέργους ως γονείς, σύντροφοι , φίλοι..
Πράγματι!! Ο ρόλος τού συντρόφου, των γονέων είναι καταλυτικός και εξ αυτού ιδιαιτέρως δύσκολος!
Εσείς λοιπόν ως σύντροφος, γονέας καλείσθε να αναλάβετε απροετοίμαστοι Ρόλο καπετάνιου και μάλιστα σε δύσκολο καιρό χωρίς να γνωρίζετε μήτε τα νερά, μήτε την χρονική διάρκεια του ταξιδιού αυτού..
Δεν είναι μόνον ο άλλος και οι δυσκολίες του αλλά και εσείς ως σύντροφος/γονέας με τις δικές σας ανάγκες, όνειρα. Με τις δικές σκέψεις, αμφιταλαντεύσεις και αγωνίες! … Δύσκολο εγχείρημα και για τους δύο σας … αλλά όχι ακατόρθωτο!!
Μαρία, οι ειδικοί όταν μιλούν για την ανεργία μιλούν σχεδόν πάντα και κατάθλιψη, για κρίσεις πανικού, για ενδοοικογενειακή βία…
Υπάρχουν επιστήμονες, αριθμοί και στατιστικά στοιχεία που δηλώνουν την άνοδο των περιστατικών, κατά την περίοδο της ανεργίας..
Ναι, αλλά δεν υπάρχουν επιστήμονες να μάς θυμίσουν πως την δική μας πραγματικότητα μας, την δική μας ζωή την διαμορφώνουμε εμείς οι ίδιοι. Το ερώτημα είναι: Πώς? Ακολουθώντας αυτό που μάς πλασάρουν; ταυτιζόμενοι με αυτό που μάς φοβίζει; Ή ενεργοποιώντας τα προσωπικά μας, τα δικά μας ψυχικά αντισώματα; και φτιάχνοντας τις δικές μας ράγες , ξανά και ξανά όταν η ζωή μάς εκτροχιάζει;
Αν η ανεργία είναι ταυτόσημη κατάθλιψη ,τότε όλοι οι μετανάστες θα έπρεπε να παρελαύνουν από το Αιγινήτειο (πανεπιστημιακή ψυχιατρική κλινική στην Αθήνα) για την συνταγογράφηση φαρμάκων.
Δηλαδή, λες πως δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα?
…και όλα αυτά τα ατελείωτα τσιγάρα, η υπερκατάναλωση του Netflix και της ζάχαρης ή του αλκόολ, η μηδενική αυτοεκτίμηση, οι βουλιμικές τάσεις, η αγρύπνια, το αξύριστο πρόσωπο, η απεριποίητη εμφάνιση, το αφρόντιστο κορμί, οι αυτοκαταστροφικές τάσεις; Όλα αυτά δεν κουβαλούν μυρωδιά κατάθλιψης?
Το ερωτημα είναι αν θέλουμε να κατανοήσουμε, να εξηγήσουμε , να συναισθανθούμε ή να ονοματίσουμε και να κατηγοριοποιήσουμε. Ας προσεγγίσουμε τα όσα ανέφερες- ως συμπτώματα της κατάθλιψης- ένα ένα, επιχειρώντας ταυτόχρονα να καταδείξουμε τον καθοριστικό, όπως προανέφερες ρόλο του περιβάλλοντος.
Εσείς, λοιπόν ως σύντροφος, ως πατέρας, μητέρα {1} :
Πώς θα επιλέξετε να διαβάσετε το ατελείωτο ζάπινγκ και το ίντερνετ? Ως προσπάθεια του ανθρώπου σας να αποφορτίσει έναν φλεγόμενο εγκέφαλο; Ή θα διαβάσετε αυτή την κίνηση ως αδιαφορία προς εσάς, jamais fou, τεμπελίτιδα και επανάπαυση, (βόλεμα) και αρχή της κατάθλιψης;
Θα αντιληφθείτε ότι η χλωμή σεξουαλική επιθυμία του είναι αποτέλεσμα της συναισθηματικής του συρρίκνωσης, της ντροπής του, του χαμένου του αυτοερωτισμού ή… θα την βαπτίσετε κατάθλιψη; και θα τον ενθαρρύνετε προς τα αντικαταθλιπτικά;
Ή μήπως θα τον κατηγορείτε για την ελλειμματική του σεξουαλικότητα, φυτεύοντας του σκέψεις για πιθανό χωρισμό… επιταχύνοντας έτσι το βηματισμό προς την ολοκληρωτική του κατάρρευση;
Την βουλιμία, το αλκοόλ ή την τάση για ύπνο ή την αγρύπνια; Μήπως και αυτό θα το εντάξετε στην κατάθλιψη; Ή μήπως πίσω από τα σουβλάκια, το τσιγάρο τη σοκολάτα, τα δρακουλίνια, το ουίσκι και το ροχαλητό αντικρύσετε την απόγνωση του ανθρώπου σας, την οποία προσπαθεί παθητικά να σβήσει σε πρωτογενείς απολαύσεις αντί να την ξεθυμαίνει επάνω σας..
Και όταν εκείνος σωπαίνει και αποφεύγει το διάλογο, θα θεωρηθεί αδιάφορος, αχάριστος, και ταπεινωτικός, απαξιωτικός, καταθλιπτικός προς εσάς ή βαθιά ενοχοποιημένος για το ότι σάς βαραίνει και ψυχολογικά και οικονομικά και κοινωνικά και συναισθηματικά;
Και όταν εκείνος φωνάξει, εξοργιστεί, επιτεθεί, κραυγάσει; Θα ενταχθεί στην κατηγορία των καταθλιπτικών που αρνούνται την αγωγή τους και εξ αυτού μετατρέπονται σε επικίνδυνους βίαιους νευρασθενείς?…… ή στην κατηγορία του εγκλωβισμένου ενήλικα που δεν χωρά πουθενά.. και κυρίως δεν χωρά στις δικές σας προσδοκίες, επιταγές κ στου δικούς σας φόβους;
Κι όταν εκείνος σέρνεται και πηγαίνει από τον καναπέ στο κρεβάτι και τανάπαλι για ημέρες , δεν έχει όρεξη να βγει από το σπίτι; Αυτό γιατί να είναι κατάθλιψη και όχι πιθανή αβιταμίνωση, έλλειψη Β12, αναιμία, κάτι ορμονικό, στον πνεύμονα?
Εννοείς ότι η κατάθλιψη μπορεί να έχει βιολογικό υπόστρωμα?
Θέλω να πω οι ‘’ανησυχητικές συμπεριφορές’’ ενός ανέργου δεν είναι κατάθλιψη.. αλλά άμυνα, αντίσταση, αντίδραση, προσπάθεια απεγκλωβισμού, ..ως να θέλει να βγει από το κάδρο, ως να μην τον αφορά, ως να θέλει να το ξεχάσει, να το στριμώξει στη λήθη.. όλο αυτό που γίνεται και που ενδεχομένως διαρκεί πολύ..
Αλλά ναι η παρατεταμένη αλλαγή διάθεσης σχετίζεται με την διατροφή, απουσία μετάλλων, βιταμινών, ιχνοστοιχείων, πολύποδες στο έντερο, στο συκώτι, με ορμόνες… Σκεφτείτε πως αλλάζει η διάθεση μιας γυναίκας αναλόγως τις ημέρες του κύκλου της… Οι ψ (κατά την γνώμη μου) είναι υποχρεωμένοι (προτού αποφανθούν και διαγνώσουν κατάθλιψη) να αποκλείσουν τους βιολογικούς παράγοντες…. όπως και όλοι όσοι είναι σε χρόνια φαρμακευτική αγωγή, οφείλουν να παρατηρούν ενδελεχώς το συκώτι, το έντερο κλπ
Δεν την φοβάσαι την κατάθλιψη;
Όχι.. Ουδέποτε Αλέξανδρε με θορύβησε η κατάθλιψη και δη η αντιδραστική, δηλαδή εκείνη που έρχεται ως συνέπεια ενός μεγάλου σοκ.. σε μια απώλεια , σε έναν εγκλωβισμό, σε ένα τέλμα.
Το ξέρεις ότι σοκάρεις αυτή την στιγμή, μεγάλο μέρος των ακροατών μας..
Απευθύνομαι στους ανήσυχους ακροατές, εκείνους που θέλουν να ακούσουν κάτι διαφορετικό με επιχειρήματα. Η πρόθεση μου ως κοινωνική επιστήμονας. είναι να ταρακουνήσω και όχι να συμμαχήσω σε μικρά εγκλήματα που γίνονται ερήμην μας.. Είμαι ανοικτή μέσω του viber, instagram, facebook να ακούσω προσεκτικά τον αντίλογο..
Την θεωρώ μια φυσιολογική πορεία του συναισθήματος κ της διάθεσης .. αναμενόμενη ειδικά σε τέτοιες συνθήκες. Είναι συνυφασμένη με την διαδικασία προσαρμογής και επαναπροσαρμογής, στοχασμού – αμφισβήτησης -αναστοχασμού.. είναι περίοδος όπου ο καθένας-μας ανασυντάσσεσαι..
Η ανεργία απειλεί την επιβίωση του Ανθρώπου και της Αξιοπρέπειας. Είναι υποχρεωμένος να προσαρμοστεί βίαια σε μια άλλη ζωή, Να αλλάξει την σχέση με τον χρόνο, να αναπτύξει νέες συνήθειες ..Πόσο εύκολο είναι αυτές οι νέες συνήθειες να έχουν ενεργητική μορφή;
Πολύ δύσκολο!! Μάλλον παθητικές θα υιοθετήσεις ( ζάπινγκ, φαγητό, τσιγάρο, ποτό) … όταν είσαι άνεργος κατακλύζεται από ενοχές και ντροπή. Ντρέπεσαι να ζητάς για τα τσιγάρα σου, που δεν έχεις την δυνατότητα να προσφέρεις ένα μικρό δωράκι στον άνθρωπο σου. Ντρέπεσαι για την ύπαρξη σου.
Αυτό το συναίσθημα που περιγράφεις Αλέξανδρε οι περισσότεροι το ονομάζουν κατάθλιψη..
Θεωρώ πως μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας που λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά οδηγείται λανθασμένα σε αυτά, καθώς φοβάται την κατάθλιψη περισσότερο από ότι τον εγκλωβισμό ή καθώς έχει πειστεί πως τα φάρμακα τον ελευθερώνουν από τα πάθη του και τις πληγές του.
Η κατάθλιψη πουλάει χιλιάδες φύλλα ..και ταμπλέτες.. είναι της μόδας και αποδίδει μεγάλα κέρδη.. το μόνο σίγουρο περισσότερα στις φαρμακοβιομηχανίες από ότι στους χρήστες των αντικαταθλιπτικών ..
Η παραίτηση είναι το χείριστο, το επίφοβο. Εκεί που έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι δεν υπάρχει άλλη σελίδα να γυρίσεις, πως δεν υπάρχει λόγος να αγωνιστείς για το χαμόγελο σου, πως είσαι ένας χαμένος ήρωας..
Μια μικρή βοήθεια προς τους συμπολίτες μας που δυσκολεύονται λόγω της ανεργίας;
- Η ανεργία δεν είναι προσωπική αποτυχία κανενός, είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο άμεσα συναρτώμενο με την παγκόσμια οικονομία. Αποτυχία είναι η δηλωμένη και αποφασισμένη παραίτηση από τα όνειρα για την ζωή, από την ίδια την ζωή.
- Όπως το σώμα μας, έτσι και ο ψυχισμός μας έχει αντισώματα να πολεμήσει κάθε ενοχλητικό εισβολέα που απειλεί την ομοιόσταση και ισορροπία του. Έχουμε ψυχικά αντισώματα, τα οποία η ίδια η κοινωνία μάς τα απενεργοποιεί , σπρώχνοντας μας στις εφήμερες λύσεις των χαπιών.
- Η ανάγκη είναι η κινητήριος δύναμη των πάντων! Όλης της ιστορίας.
- Τι σάς αναστέλλει να ζητήσετε βοήθεια από το ευρύτερο κοινωνικό σας δίκτυο; (φιλικό, συγγενικό). Ενδεχομένως η περιφρούρηση της αξιοπρέπειας σας; Το ότι θέλετε να αποφύγετε την κριτική και τις εξυπνακίστικες συμβουλές τους; Το ότι δεν θέλετε να σάς λυπούνται.. Αξιοσέβαστο, καθώς η αξιοπρέπεια είναι εξίσου σοβαρή..
- Μήπως αυτή η περίοδος της ζωής σας είναι εκείνη οπου θα δοκιμαστούν οι σχέσεις σας ; Εκεί όπου φαίνονται οι αληθινοί φίλοι και συγγενείς, εκείνοι που δεν θα χαρούν με την πτώση σας, δεν θα σάς κατηγορήσουν, δεν θα σάς παρηγορήσουν με λόγια φτωχά και τετριμμένα- θαρρείς και είστε πένητας…. αλλά θα σταθούν δίπλα σας, σεβόμενοι το ρυθμό , τις ανάγκες και κυρίως την ηθική και την αξιοπρέπεια σας. Αυτό το βήμα ξέρετε, είναι ένα βήμα προς την ωριμότητα, είναι ένας σταθμός ….είναι εκεί όπου αποφασίζω να γίνω ένας άλλος για τους ίδιους και όχι να παραμείνω ο ίδιος για τους άλλους..
- Τι σάς αναστέλλει να στείλετε ένα δεύτερο και ένα τρίτο βιογραφικό; Η ταπεινωτική άρνηση, η απόρριψη από το hr που(άθελα του)σάς συμπεριφέρεται ως κάτι αναλώσιμο , ως ένα ακόμη χαρτί βιογραφικό που θα πετάξει στον κάδο του υπολογιστή της;
- Μα ..η απόρριψη είναι μέρος της ζωής μας ..βρίσκεται ακριβώς απέναντι από κάθε μας επιλογή (επιλέγω το ά σημαίνει πως ταυτόχρονα απορρίπτω δεκάδες άλλα αντίστοιχα) Και εσείς απορρίπτετε και θα απορρίψετε. Κι για να είμαστε και πιο σκληροί κ εσείς έχετε το δικαίωμα να απορρίψετε μια εργασιακή θέση όταν το οικονομικό αντίκρισμα δεν ανταποκρίνεται στην επαγγελματική σας πορεία και σε αυτό που εσείς θεωρείτε ότι αξίζετε ως παραγωγική μονάδα.
- Η κοινωνία μας χτίζεται πάνω στο «κερδίζω και χάνω». Κατ’επέκτασιν οποιαδήποτε απώλεια και δη ανεπιθύμητη ..πόσο μάλλον ξαφνική, οτιδήποτε ‘’λιγότερο’’ επιφέρει θλίψη, ντροπή, στεναχώρια, απογοήτευση, προσβολή της κοινωνικής μας ταυτότητας.. όχι όμως και του δικαιώματος μας στη ζωή.
Κάποιοι ειδικοί μάς συμβουλεύουν να διατηρήσουμε ένα πρόγραμμα, να διαβάζουμε κάθε ημέρα, να αθλούμαστε, να φροντίζουμε τον εαυτό μας.. να κάνουμε κάτι για την αυτοεκτίμηση μας . Δεν είμαι σίγουρος ότι είναι εύκολο να πειθαρχήσεις και να ελέγξεις την διάθεση σου.
Θα συμφωνήσω μαζί σου… Οι παραπάνω δράσεις (αναμφίβολα ωφέλιμες) απαιτούν πρόγραμμα και σε αυτή την φάση η πειθαρχία με την λογική δυσκολεύονται να συνεργαστούν και ας υπάρχει ο χρόνος. . Ντρέπεσαι, νιώθεις άπληστος. ‘’Εδώ δεν έχω να φάω, το σώμα με νοιάζει ή ο Ντοστογιέφσκι.’’ Για αυτό και λέμε ότι το περιβάλλον παίζει σημαντικό ρόλο..
Η αυτοεκτίμηση του άνεργου σε αυτή τη φάση εξαρτάται περισσότερο από τους άλλους. Αν το περιβάλλον διαβάσει την έξοδο, το γυμναστήριο ως μια θρασύτατη καλοπέραση ενός βολεμένου γιου/κόρης ή συντρόφου και όχι ως τελευταία σανίδα , μια απέλπιδα προσπάθεια να ελαφρύνει να κρατηθεί ζωντανός ..τότε η αποθάρρυνση, ο εκνευρισμός και η μόνωση μοιάζουν μονόδρομος..
Ειλικρινής ο σεβασμός μου σε όλους όσοι κατορθώνουν να αντισταθούν και να αθληθούν, να φροντίσουν την διατροφή τους, να περιορίσουν τα «χαζά» τσιγάρα , να διαβάσουν…να διατηρούν την κοινωνικότητα τους.
Μιας και αναφέρθηκες στους αφανείς ήρωες που στέκονται δίπλα στον άνεργο άνδρα, έχεις ήδη αναφέρει το ότι πρέπει να είναι προσεκτικοί να μην του περάσουν το φόβο της κατάθλιψης .. τι άλλο μπορούν να κάνουν;
Α) σε ό,τι αφορά την συμπεριφορά τους ως προς εκείνον που βρίσκεται σε ανεργία
- Θα το επισημάνω άλλη μια φορά: Ας σταματήσετε αυτές τις κουβέντες και σκέψεις περί κατάθλιψης..(αλκοόλ- τσιγάρο…) μην τον παροτρύνετε να επισκεφτεί τους ειδικούς. Γνωρίζει την ύπαρξη τους. Δεν είναι μπέμπης. Κάθε μια αναφορά σας στους ψ ενδέχεται να μεταφράζεται ως « την κούρασα! Δεν με αντέχει!! ». Αν χρειαστεί επαγγελματική βοήθεια, θα σάς το πει
- Ας είστε προσεκτικοί στο πως διαβάζετε τις συμπεριφορές του.
- Δεν χρειάζονται οι προστακτικές -εκλαμβάνονται ως υποτίμηση. Ο χρόνος κυλάει διαφορετικά για εκείνον, από ότι για εσάς , που βρίσκεστε σε μια άλλη καθημερινότητα λόγω της εργασίας σας. Αυτομάτως και η ψυχική κίνηση και γενικά η κίνηση του να τελείται σε πιο αργούς από τους δικούς σας ρυθμούς, κατάσταση που εύκολα σάς οδηγεί στην χρήση της προστακτικής. Είναι άγρια η προστακτική και ήδη η πραγματικότητα για τον βρισκόμενο σε ανεργία είναι σκληρή κ άγρια, οι σκέψεις του είναι άγριες, τα συναισθήματα του.. Ας είστε κάτι άλλο εσείς..
- Όχι συμβουλές τού τι πρέπει να κάνει, εκτός και αν σάς το ζητήσει.
- Ενθάρρυνση προς την κοινωνικότητα, στο βαθμό που η ντροπή δεν είναι τόσο αποτρεπτική των κοινωνικών επαφών.
- Ενθάρρυνση προς αλλαγή περιβάλλοντος : Τα διαφορετικά ερεθίσματα βοηθούν τον εγκέφαλο να απομακρυνθεί από τα ιδιοδεκτικά ερεθίσματα.. από τα ίδια κ τα ίδια..
…Και από την υπέρ ανάλυση, το κάψιμο του εγκεφάλου..
- Θα έλεγα πως είναι περιττές οι εναγώνιες ερωτήσεις του τύπου: « έλαβες κάποιο τηλέφωνο ή κάποιο email από την εταιρεία στην οποία έδωσες την συνέντευξη;» Θα είστε το πρώτο πρόσωπο το οποία θα καλέσει για να τού μεταφέρει το ευχάριστο νέο της πρόσληψης.
- Είμαι σίγουρη ότι ενίοτε θα θέλατε και εσείς ένα πιο ξέγνοιαστο πρωινό ξύπνημα, δίχως το ξυπνητήρι ..όπως τα πρωινά εκείνου.. ας έρθετε στην θέση του ..πώς θα περνούσατε ολόκληρα 24ώρα χωρίς σκοπό, χωρίς κίνητρο; Ζωή συνταξιούχου χωρίς ωστόσο την σύνταξη.. Αν τον θεωρείτε αξιοθαύμαστο για αυτή την ακροβασία του μέσα στον χρόνο.. μην διστάσετε να τού μεταφέρετε τον θαυμασμό σας.. τον χρειάζεται..
- Πόσο συχνά τον κατηγορείτε για τις ευκαιρίες που έχασε ; Το τι δεν έκανε στο παρελθόν ; Ποια προσόντα ή γνωριμίες δεν αξιοποιήθηκαν; Πόσο ευγενής υπήρξε με τους αδίστακτους συγγενείς και τους συνεργάτες του , οι οποίοι τον έριξαν στην ένδεια κ την ανεργία ή πόσο συνεπής υπήρξε στις ηθικές σας αξίες και πόσο αφελείς ή ανόητοι με τα δικά του συμφέροντα;
Δεν βοηθά το κατηγορητήριο. Δεν θέλει γύρω του φωνές μήτε δάκτυλα που να τον στήνουν στην γωνία ή στο εδώλιο. Ίσως χρειαστεί κάποια στιγμή δύο σταθερά αυτιά… να ακούσουνε τα δικά του παράπονα από τον ίδιο του τον εαυτό, την δική του αυτοκριτική.
- Και για όλους όσοι παραμένετε μακριά από το φυσικό περιβάλλον του άνεργου παιδιού τους, αδελφού τους.. Ας μην περιμένετε να σάς ζητήσει βοήθεια.. δείξτε την παρουσία σας όπως εσείς μπορείτε. Ξέρετε δεν είναι η θερμοκρασία ενός πιάτου φαγητού, μήτε η γλυκύτητα ενός κέικ αλλά η ζεστασιά και η γλύκα της κίνησης σας, που θα ζωντανέψουν το χαμόγελο του.
Και σε ό,τι αφορά Μαρία τους γονείς ή συντρόφους του ανθρώπου που είναι σε ανεργία? Πώς μπορούν να προστατεύσουν, να βοηθήσουν τον εαυτό τους ?
- Έχουμε την συνήθεια όταν αγχωνόμαστε να κάνουμε βουτιά στο παρελθόν και μετά απότομα προβολή στο μέλλον. Γιατί έμπλεξα μαζί του; Γιατί τον άκουσα και χάσαμε 2 χρόνια; Γιατί δεν μίλησα εγώ στον κουμπάρο να τον πάρει στην δουλειά; Πότε θα βρει εργασία; Δεν θα πάμε ούτε φέτος διακοπέςà αυτό οδηγεί σε μεγαλύτερο εκνευρισμό που σβήνει με φαγητό, έντονες εκρήξεις, απόσταση και μετά εν συναίσθηση – φόβους και φαύλους κύκλους..
- Θα γκρινιάζετε για όσα δεν θα ζήσετε(προδικάζοντας το μέλλον) και όσα δεν ζείτε ; Ή θα προσαρμοστείτε σε ένα ίσως πιο λιτό «σήμερα» με περικοπές και περιορισμούς ιεραρχώντας ξανά τις ανάγκες σας και τις απολαύσεις σας;
- Προσπαθήστε να σωπάσετε μέσα σας τις φωνές των φίλων σας, και των συγγενών σας και όλων όσοι θέλουν το καλό σας και σάς παροτρύνουν να θέσετε ένα deadline σε αυτό το μαρτύριο..και μιλούν για εκείνον, θαρρείς και εκείνοι έχουν το πρόβλημα της ανεργίας..
- Αντισταθείτε (όσο μπορείτε) σε εκείνα τα τσιγάρα το ποτά και το φαγητά της αμηχανίας, που έρχονται να γεμίσουν το αίσθημα του άδειου. Εσείς πρώτες φροντίστε το σώμα σας και την εμφάνιση σας. Μην παραιτείστε.
Αποχαιρετώντας, Μαρία θα έλεγες :
Ο άνεργος άνδρας/γυναίκα μοιάζει με ένα παιδί που μόλις ορφάνεψε! Κοιτάζει άναυδο και αποσβολωμένο τα συντρίμμια γύρω του ..και μέσα του! Δεν ξέρει προς τα που να προσανατολίσει το βλέμμα του, προς ποια κατεύθυνση να ανοίξει τα χέρια του: να τα τεντώσει προς τον ουρανό, να τα απλώσει μπροστά στο πρόσωπο του ή να τα σμίξει με τα δικά σας;
Η απάντηση δική σας !!!
Εγώ…. Σάς αποχαιρετώ γλυκά!!
[1] Να θυμίσω στους ακροατές μας πως ο λόγος μου εκφέρεται σε γένος αρσενικό, καθώς μιλάω για τον ψυχισμό, τον άνθρωπο.
Υγ: Μπορείτε, αν επιθυμείτε, να ακούσετε την εκπομπή στο
