[1]

Έναν έρωτα παρακαλώ.

Διπλό. Χωρίς πάγο. Σκέτο.

Να μου κάψει την συνείδηση.

Σώμα να απομείνω.

Ασήμαντο.

Μωρός εαυτός.  

Άγνωστος

Άλλος.

Όλοι μας, φαντάζομαι,  έχουμε ζήσει εκείνη τη γλυκιά εσωτερική αναταραχή μετά την πρώτη μας συνάντηση με τον άλλον, μετά τα πρώτα μας φλερτ. Έχουμε ζήσει τον ενθουσιασμό, τη λαχτάρα της αναμονής για το επόμενο ραντεβού. Έχουμε ζήσει τον έρωτα, τη σχέση, τη  συγκατοίκηση. Ίσως και τον γάμο και τη δημιουργία μιας οικογένειας. Γιατί, λοιπόν, ερωτική απιστία;  

Κατ’αρχάς, προς αποφυγήν παρεξήγησης θα ήθελα να σας πω ότι  προσεγγίζω ένα τόσο λεπτό ζήτημα όχι με την πρόθεση να δώσω απαντήσεις, ούτε με τη διάθεση να δικάσω, ως να είμαι ηθικός κριτής, αλλά  έχοντας την επιθυμία πρωτίστως να ερεθίσω, μακάρι και να εμπλουτίσω τη σκέψη σας και δευτερευόντως να προφυλάξω το συναίσθημά σας από παγίδες άδηλες και υποδόριες που στήνουν οι ίδιες οι λέξεις,  εν αγνοία μας.

Γιατί άραγε απάτησα, γιατί απατώ ;      

Μεταξύ των άλλων ακούγονται τα ακόλουθα: 

Επειδή  η σύντροφός μου με υποτιμούσε διαρκώς, γκρίνιαζε συνέχεια, με έστηνε σαν την κατσαρίδα στη γωνία, με ήλεγχε.

Επειδή ο σύντροφός μου ήταν όλη την ημέρα στον καναπέ, δεν έκανε τίποτα, έπινε συνέχεια, κάπνιζε αρειμανίως, δεν πρόσεχε τον εαυτό του, δεν φρόντιζε  το ντύσιμό του, είχε πάρει κιλά,   κρεμόταν από πάνω μου, δεν είχε ούτε έναν φίλο.

Δεν συζητούσαμε πλέον!  Ε! Δεν πήγαινε άλλο, ένα συνεχές κατηγορητήριο, συνεχείς καβγάδες,παντελής απουσία του ερωτισμού.Είχαμε γίνει φιλαράκια,  δύο αδελφάκια!

Επειδή δεν με ήθελε η πεθερά μου, με θεωρούσε σώγαμπρο.. και τελικά κατάφερε να στρέψει και την κόρη της εναντίον μου.

Όλα τα παραπάνω σημεία δυσφορίας ακούγονται, τόσο από άνδρες, όσο και από γυναίκες, σε ομόφυλες και ετερόφυλες σχέσεις. Αλλά, αυτά είναι η αφορμή, η επιδερμική εξήγηση, το άλλοθι, η δικαιολογία, για να σηκώσουμε το χαλάκι και εκεί να εναποθέσουμε ανερυθρίαστα ό,τι μας καίει..  Τι μπορεί να διαδραματίζεται σε ένα βαθύτερο επίπεδο;

Προς διευκόλυνση της ανάγνωσης του κειμένου, ας ορίσουμε τον άνδρα ως εκείνον που απατά, τη σύζυγο ως εκείνη που απατήθηκε και ας θέσουμε ως ερωμένη  μια γυναίκα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αγνοώ τα ομόφυλα ζευγάρια ή ότι δηλώνω  κάποια προκατάληψη αναφορικά με το φύλο που απατά. 

Πώς λοιπόν λειτουργεί  ο νέος έρωτας;   Τι είναι αυτό που έρχεται να καλύψει,  πότε εμφανίζεται, γιατί; Τι έρχεται να καλύψει ο νέος έρωτας προσωποποιημένος σε μια γυναίκα ;

Για να δούμε λοιπόν πώς τρυπώνει αυτός ο νέος έρωτας, τι μπορεί να συμβαίνει στα ενδότερα και άδηλα στρώματα του ψυχισμού εκείνου που απατά, αλλά και στη δυναμική της σχέσης του με τη σύζυγό του.

1. Όταν ο έρωτας που χρόνια πριν σε αγκάλιασε ζεστά και ύφανε ένα σεντόνι συμβίωσης, γάμου και οικογένειας ξέφτισε και έδωσε τη θέση του σε μια εξουσία καταχρηστική και ασίγαστη με εσένα στο ρόλο του «θύματος» και τη σύζυγο στον ρόλο του «θύτη», τότε εκείνος, ο νέος έρωτας σε προσκαλεί σε σεντόνια μεταξωτά να αναστήσει ξανά όλη σου τη θέρμη.

• Όταν νιώθεις να φυλλοροούν η γοητεία και ο ερωτισμός σου, εκείνος σε πλησιάζει ως δροσερό αεράκι νιότης και φρεσκάδας.

• Όταν η κλεψύδρα του χρόνου γυρίσει ανάποδα και αναρωτηθείς τα όσα έχασες και χάνεις σε μια καθημερινότητα  γεμάτη υποχρεώσεις, καταναγκασμούς και σκοτούρες, εκείνος έχει την ορμή να ενώσει την άμμο της σπασμένης κλεψύδρας σε ένα άχρονο εμείς…

• Και όταν οι συγκρούσεις σου με τη σύζυγο δεν είναι δημιουργικές, καθώς στήνονται ανάμεσα στον χαρακτήρα σου και στον εγωισμό της, όταν οι συγκρούσεις βαθαίνουν τις μέσα σου ρωγμές, αφήνοντάς ΣΕ κάθε βράδυ μόνο, με μια σκέψη περιπλανώμενη και ορφανή, εκείνος (ο νέος έρωτας) γίνεται φάτνη και καταφύγιο…  

• Και όταν οι εσωτερικές σου μαινάδες ουρλιάζουν για μια αλλιώτικη, βαθύτερη επικοινωνία και εξέλιξη, εκείνος σου θυμίζει το πρόσωπο που δεν έζησες ακόμη.

• Και αν συνειδητοποιείς πως βάπτισες ως αλληλοσεβασμό τη  συγκατάβαση και τον φόβο και ως αγάπη την ανοχή και την ευγνωμοσύνη, εκείνος, ο νέος έρωτας, χαράσσει στο τετράδιο της δικής σου ζωής νέες γραμμές, νέους δρόμους, που παντρεύουν το Συν με την ουσία  και όχι με την τήρηση (συντήρηση).

• Και αν μαζί δεν κάνετε και χώρια δεν μπορείτε, καθώς τα σχοινιά  που σας δένουν στέγνωσαν από την αλμύρα των χρόνων,  ο νέος έρωτας  έχει τη δύναμη να τα ενυδατώνει! 

•  Και όταν όλες σου οι διαμαρτυρίες  και τα ουρλιαχτά  ενάντια στη φθορά της πολύχρονης σχέσης συναντούν  τη σιωπή, την ψύχρα,  ή την υστερία της, εκείνος γίνεται ο φούρνος μιας πυρακτωμένης κυοφορίας.  

• Και για εκείνες τις στιγμές που συνειδητοποιείς  πως  δεν έχεις πια μήτε εγώ, μήτε εαυτόν… ο νέος έρωτας σβήνει τις αραχνιασμένες σκιές από τον καθρέφτη σου και ζωγραφίζει σε κάθε σου κοίταγμα μια νέα μορφή, εκείνη της γυναίκας που θα σε αποπλανήσει…

1. Και αν πάλι δεν είσαι σίγουρος πως επιθυμείς την κατά τα κοινωνικά πρότυπα ωριμότητα και ενηλικίωση, (πως δεν είσαι έτοιμος να γίνεις πατέρας), ενώ η σύζυγός σου φοβάται το πεπερασμένο του χρόνου ως προς τη μητρότητα, εκείνος παγώνει την οθόνη λίγο πριν το τέλος του  ημιχρόνου…

1. Και αν τα χρέη της ζωής και της οικογένειας δεν σου επιτρέπουν μια ηρωική έξοδο και λύση του μυστηρίου, εκείνος ως αλλιώτικο μυστήριο θα σε οδηγήσει στην κάθαρση , στη λύτρωση…

1. Και αν πάλι σαν ασίγαστο σαράκι ο εγωισμός και ο ανταγωνισμός σου σού φάγωσε τα συναισθήματα  και δεν έμεινε παρά ο φόβος προς τη σιωπηλή «ανωτερότητα» της συζύγου, προς την καθαρή της γνησιότητα, ο νέος έρωτας υπόσχεται  ως εύφλεκτη φωσφίνη την ανάσταση των νεκρών κυττάρων σου…

Γιατί  ο παράνομος  έρωτας είναι τόσο δυνατός;

Γιατί ο νέος έρωτας είναι τόσο δυνατός; Καταρχάς, με τη σύζυγο (παλιό έρωτα) έχεις μάθει να γεμίζεις τον χρόνο και μοιράζεσαι τον χρόνο, ενώ με το νέο έρωτα τον σκοτώνεις και δη με την συμμετοχή του κορμιού σου! Τον κατακτάς, τον ακινητοποιείς, τον θανατώνεις. Παλεύεις με ένα θεριό έστω για λίγα λεπτά, ώρες… εκείνες τις στιγμές τον αφοπλίζεις, κερδίζεις την αθανασία. Σου δωρίζεται  ένα  άχρονο και απεριόριστο παρόν!

Επίσης, ο έρωτας στηρίζεται στην ταύτιση, σχεδόν στην απόλυτη ταύτιση του ενός με τον άλλον, ως ο ένας να ρουφάει, να  μπορεί να συμπτύξει όλη την χωρό-χρονική διάσταση,όλη την ιστορία  του άλλου αλλά και του  εαυτού του συνάμα. Να σας θυμίσω εκφράσεις που λέμε όταν είμαστε γενικά μέσα στον έρωτα (όχι κατ΄ ανάγκη σε ερωτική απιστία) : «πόσο μοιάζουμε…το ίδιο αφελείς, αθώοι, έξυπνοι! Σαν δύο σταγόνες νερό!» Θα πούμε επίσης: «προλαβαίνεις την σκέψη μου! Σκεφτόμουν τώρα να σου στείλω μήνυμα! Σκεφτήκαμε το ίδιο, την ίδια στιγμή.. Μαγικό!»

Επιπρόσθετα, ο νέος έρωτας είναι τόσο δυνατός επειδή – εκτός του ότι όλα μοιάζουν μαγικά- υπόσχεται την ελευθερία, και τίποτα (δεν) λογοκρίνεται! Μπορείς να είσαι ο εαυτός σου,  ξέροντας πως έχεις  ήδη γοητεύσει τον άλλον και νιώθοντας πως έχεις κατακτήσει την αθανασία.   

Και εφόσον είναι τόσο δυνατός, για ποιο λόγο δεν γίνεται σαρωτικός; Γιατί δεν οδηγεί  π.χ. τον σύζυγο  σε μια νέα αρχή με την ερωμένη του;

 Θαρρώ πως η αποστολή του είναι να καταργήσει τον χρόνο και όχι την οικογένεια. Ενοχές, συνείδηση, φόβοι, λογική επεξεργασία των επικείμενων σεναρίων στροβιλίζουν τον έρωτα στα χέρια του άνδρα σαν σβούρα, εξατμίζουν έστω στιγμιαία την ορμή του, απομυζούν τη δύναμή του.  

Πιο συγκεκριμένα,  ας δούμε τι μπορεί να  φοβάται ο σύζυγος, ο οποίος νιώθει σφόδρα ερωτευμένος με την ερωμένη του και ονειρεύεται μια νέα ζωή μαζί της  αλλά δεν μπορεί να πάρει διαζύγιο.

1. Και αν έρθει κοντά στον έρωτα και  τρομάξει;  Ο έρωτας μπορεί να σε σώσει, αλλά και να σε καταστρέψει με την έννοια ότι ο κόσμος εκμηδενίζεται. Πώς ξέρουμε ότι θα ξαναχτιστεί; Μην ξεχνάμε πως και ψυχαναλυτικά αν το δει κάποιος, αλλά και  μέσω της θρησκείας μας  η άγρια χαρά συνοδεύεται από τη συνείδηση του επικείμενου θανάτου. Αυτός ο δισταγμός είναι αποτρεπτικός μιας επανάστασης, πχ ενός διαζυγίου στο ερώτημά μας.   
2. Και αν ο ίδιος ο έρωτας τον ξεγελάσει, καθώς αποδειχτεί πως είναι γιός μιας ψευδαίσθησης;  Και αν δηλαδή, κάποια στιγμή  ο σύζυγος διαπιστώσει πως δεν ερωτεύτηκε εκείνη την ίδια την ερωμένη του, αλλά τον ίδιον τον έρωτα, καθώς είχε την ανάγκη να ξαναζήσει έναν έρωτα, να γίνει αποδέκτης ενός σφοδρού συναισθήματος και έντονης επιθυμίας;
3. Και αν πάλι η ερωμένη δεν ανεχτεί τις ιδιοτροπίες, όταν  θα ζήσει μαζί του στην καθημερινότητά του; Οι  ιδιοτροπίες του και τα κουσούρια του σκιάζονται (με τη διπλή χρήση της λέξης, τρομοκρατούνται – αλλά και κρύβονται, ζούνε στη σκιά) από τη λάμψη του έρωτα. Όταν όμως εκείνος δύσει; Τότε; Τουλάχιστον η σύζυγός του τον αγαπάει, τον ανέχεται, αποδέχεται τα ελαττώματά του.
4. Και αν το καλοστημένο, μυθοποιημένο και γοητευτικό προφίλ που έχτισε για να αποπλανήσει την ερωμένη του, αναποδογυρίσει και αναγκαστεί να ζήσει μαζί της όντας απομυθοποιημένος; Αν δεν γοητεύει, αλλά απογοητεύει, τότε τι;
5. Και αν ο ίδιος του ο εαυτός – κάποια στιγμή, μελλοντικά – τον δικάσει για τις  ηδονές του και τις συνέπειες αυτών στη σύζυγό του; Αν με άλλα λόγια, κατηγορήσει τον εαυτό του για απληστία, εγωκεντρισμό, αχαριστία και αγνωμοσύνη ως προς την σύζυγο,  η οποία τον στήριξε, η οποία ήταν πάντοτε εκεί; Τότε, πώς θα συνυπάρχει με τον εαυτό του; Με την ερωμένη του θα συνυπάρχει! Αλλά, με τον εαυτό του;    
6. Και αν παρασυρθεί από το πάθος και αρνηθεί την ασφάλεια (της οικογένειας) ζητώντας το καλύτερο και επιβεβαιωθεί η λαϊκή μας ρήση: το καλύτερο είναι εχθρός του καλού ή πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος;   
7. Αν και αυτός ο έρωτας υποταχθεί  στους νόμους τής ύλης και δεν κατορθώσει να αντιταχθεί στη φθορά; Αν δηλαδή πάλι γίνουν τα ίδια,  όπως τα έχει  ενδεχομένως( και με τη σύζυγό του) χρόνια πριν ξαναζήσει;
8. Και αν δεν μπορέσει να ακροβατήσει σε τόσο λεπτά σκοινιά;   Θα έχουν τα παιδιά του επαφή με τη νέα του σύντροφο; Και αν  την  αποστρέφονται, καθώς θα τη θεωρούν υπεύθυνη για τη δυστυχία της μητέρας τους; Θα δικάσουν και εκείνον, ως πατέρα  για αδάμαστο εγωκεντρισμό; Θα τον απαξιώσουν; Και αν βρεθεί διχασμένος σε δύο στρατόπεδα και διαλύσει τους πάντες (και τα παιδιά του, και τη μητέρα τους και τη σχέση του με την ερωμένη και την ίδια την ερωμένη). Πόσο ακριβά θα πληρώσει (κυριολεκτικά και μεταφορικά)το τίμημα μιας τέτοιας  επανάστασης;  Θα είναι επανάσταση ή επιπολαιότητα; 

Αυτά και άλλα τόσα, τα οποία μου διαφεύγουν έρχονται στο μυαλό ενός άνδρα, που φλερτάρει να ζητήσει διαζύγιο από τη σύζυγό του, αλλά διστάζει.

Υπάρχουν τύποι ανθρώπων που απατούν; Παραδείγματος χάριν  διαβάζουμε διάφορα για την ανασφαλή προσωπικότητα, για τον   νάρκισσο, τον οπορτουνιστή, τον μισογύνη, το αιώνιο παιδί, τη γυναίκα-αράχνη, τη ντίβα, κ.λπ

Θα σας πρότεινα να μην ασχολείστε με αυτές τις κατηγοριοποιήσεις του ανθρώπινου είδους. Μοιάζουν τόσο αστείες!  Όλοι είμαστε ικανοί για όλα και τα πάντα  είναι για όλους μας.

Θεωρώντας πως η  ερωτική απιστία είναι ένα παιχνίδι, το οποίο έχει συμπαίκτη και αντίπαλο ταυτόχρονα  τον ίδιο του τον εαυτό, ο άνδρας που βρίσκεται στη συνθήκη να απατά τη σύζυγό του είτε μια φορά, είτε επανειλημμένα, δυσκολεύεται στα ακροβατικά και τις ισορροπίες, ανεξαρτήτως του αν ο κόσμος βλέπει  έναν δεξιοτέχνη του ψέματος και της κοροϊδίας. 

Αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στη δειλία και το θάρρος, την αλήθεια και το ψέμα, το μυθικό και το ωμό της πραγματικότητας, τον όρκο σε ένα σταθερό συναίσθημα και την εξέλιξη του συναισθήματος, τον φόβο και την τόλμη, τον εγκλωβισμό και την ελευθερία, την προδοσία ως προς τη συνείδησή του και την προδοσία ως προς τη σάρκα του.

Η απιστία, η προδοσία, η απληστία, υπάρχουν και συνυπάρχουν με τα αντίθετά τους μέσα μας! Άλλοτε αυτή η συνύπαρξη εξασφαλίζει την ομοιόσταση και μια ήρεμη ροή της  ψυχικής κίνησης και άλλοτε τορπιλίζεται το σύμπαν ( εσωτερικά και εξωτερικά). Μέγιστο λάθος να δικάσουμε, καταδικάσουμε, πόσο δε μάλλον κατηγοριοποιήσουμε τους ψυχισμούς προτού τους κατανοήσουμε.  Μέγιστη επιπολαιότητα και ύβρις! 

 Ο σφοδρός έρωτας αφορά σε όλους μας; Μπορούμε όλοι μας να ερωτευτούμε με πάθος;

Όταν είμαστε απελευθερωμένοι από τους φόβους, τότε ναι, μπορούμε να ερωτευτούμε με πάθος. Με άλλα λόγια, όταν έχουμε επίγνωση του θανάτου, τότε ναι, μπορούμε! Νομίζω!

 [2] Όπως λέει ο ποιητής Έκτωρ Κακναβάτος, το έργο του οποίου εμφορείται από μια αμείωτη ορμητικότητα, η οποία συχνά αγγίζει τα όρια της σφοδρότητας:

και αν  και αν παρ΄όλα  αυτά

πάλι στα μπουρίνια του

ρίχνει στη μάχη τη μια πίσω απ΄την άλλη

τις μεραρχίες του ο θάνατος

κλείσ΄του κατάμουτρα την Πόρτα και

ρίχ΄του από την πάνω ντάπια

…ότι έναν τον έχουμε

τον αξεπέραστο επιτελή

τον κανονιέρη Έρωτα.

[2]

Όσο όμως αρνούμαστε τον  φόβο του τέλους, όσο παραβλέπουμε τη θνητή μας φύση και λειτουργούμε ως να μην υπάρχει πεπερασμένο, τόσο μεταθέτουμε τον έρωτα στο μέλλον, ή ζούμε έναν μη γεμάτο έρωτα, ζούμε έναν έρωτα πιο γλυκερό και ανούσιο και  γεμίζουμε  παρά τη θέλησή μας το παρόν με θάνατο…  με προβλήματα!

Αναμφίβολα υπάρχουν συμπολίτες μας οι οποίοι φοβούνται τον ίδιο τον έρωτα, την ορμή του, φοβούνται να εμπλακούν (όχι κατ’ ανάγκη  σε ερωτική απιστία, αλλά στον έρωτα τον ίδιο) μήπως πονέσουν, μήπως διαλυθούν συναισθηματικά, μήπως αφανιστούν, είτε επειδή ματώσανε από κάποια προηγούμενη εμπειρία, είτε γιατί νιώθουν πιο ευάλωτοι στο άγνωστο και στο ορμητικό και ανεξέλεγκτο  του συναισθήματος.

Υπάρχουν άνθρωποι αδύναμοι να ερωτευτούν;

 Δεν σάς κρύβω πως νιώθω μικρή (όχι ηλικιακά, αλλά ως θέση) να ασχοληθώ με το κάθε αυτό θέμα του έρωτα! Υπάρχουν γιγάντιας αξίας θεατρικοί συγγραφείς, λογοτέχνες, ποιητές, σκηνοθέτες, στιχουργοί, θεολόγοι, φιλόσοφοι, διηγηματογράφοι, κριτικοί της λογοτεχνίας, που έχουν αφήσει και αφήνουν μεγάλο έργο γύρω από αυτό το τόσο λεπτό και δυνατό θέμα που απασχολεί όλους, τον έρωτα.

Θεωρώ, λοιπόν ότι σε παγκόσμιο επίπεδο, η τέχνη κάνει λόγο για εκείνους τους εγωκεντρικούς αμοραλιστές – ανίκανους ψυχικά να ερωτευτούν (Ιππόλυτος Σαρα Κέην, Ντόριαν Γκρέι Όσκαρ Ουάιλντ κ.α) αυτό που σήμερα θα ονόμαζαν ‘’ναρκισσιστές’’ , τους οποίους εγώ θα έλεγα παντελώς αδύναμους να εμπλακούν σε μια διαδικασία αφανισμού.

Ας περάσουμε στις συζύγους οι οποίες νιώθουν εξαπατημένες. Τι  πρέπει να προσέξει κάποια γυναίκα που απατήθηκε; Προς ποια κατεύθυνση οφείλει  να στρέψει τη σκέψη της;  

1. Η πιο  συνήθης συμβουλή είναι: «Να τον συγχωρέσει, για να μη διαλύσει το γάμο της». Ανατριχιάζω με  αυτήν την έκφραση, όπως την χρησιμοποιούμε σήμερα. Οι περισσότεροι  πιστεύετε ότι η συγχώρεση είναι ανθρώπινη έννοια και δηλώνει μεγαλοψυχία. Ναι! Αν είχε την αληθινή της απόδοση του συν-χωρώ, συνυπάρχω, υπάρχω με , υπάρχω μέσα, ανοίγομαι στον άλλον Αλλά στη δική μας γλώσσα και  στη δική μας κοινωνία η έννοια της συγχώρεσης φέρει την έννοια της άφεσης των αμαρτιών. Εξ αυτού και θεωρώ αυτήν την έκφραση αλαζονική, υπεροπτική και ανταγωνιστική. Καθώς στην πρακτική εφαρμογή της φράσης ‘’συγχωρώ τον άλλον’’ σημαίνει πως θέτω τον εαυτό μου αυθαιρέτως και ολίγον αυταρχικά πάνω από εκείνον.  Και αλίμονό μου, όταν νιώσω πως είμαι από κάτω! Τότε η συγχώρεση θα γίνει εκδίκηση, στην καλύτερη περίπτωση τιμωρία! Είναι, ξέρετε,  η  άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ας μην χρησιμοποιείτε αυτήν την έκφραση «να τον συγχωρέσω και ας με απατά.

• Επίσης, ας ξεχάσετε αυτά τα : «είναι προσωπικότητα άστατη, ναρκισσευόμενη, τοξική κλπ» Έχουμε γεμίσει προσωπικότητες και ταμπέλες στην ανάγκη μας να χωρέσουμε, να στριμώξουμε κάπου τον εαυτό μας ή τον άλλον. Φτάσαμε στο σημείο να ψάχνουμε τον άλλον μέσα στο ίντερνετ, στα τσιτάτα του ινσταγκραμ, και όχι  στις πράξεις, στα κίνητρά του, στα συναισθήματά του. 

• Να καταλάβετε πρέπει! Να διατηρήσετε την ψυχραιμία σας, να αποφύγετε την υστερία, να αρνηθείτε την ανοχή. Δεν έχει νόημα να ανεχτείτε κάτι που δεν αντέχεται/ε,  καθώς αυτή η συνθήκη ελλοχεύει τον κίνδυνο να χάσετε τον εαυτό σας, προκειμένου να κερδίσετε τη σχέση.  Να εξηγήσετε, να αφουγκραστείτε, να προβληματιστείτε,. Να αναρωτηθείτε ‘’γιατί;’’ Να μην θάψετε κάτω από το χαλάκι.

• Ας αποφύγετε επίσης, αυτό το γενικόλογο « μα τον αγαπώ κα ας με έχει απατήσει, δεν μπορώ να τον χωρίσω». Είναι λέξη παγίδα το, «τον αγαπάω», στο βαθμό που σας υποβάλλει σε συμπεριφορές ”συγχώρεσης΄’  και ανοχής.

Πίσω από την ομολογία του «με αγαπάς; σε αγαπώ» κρύβεται η αγωνία μας να πιστοποιήσουμε ότι δεν φθάρθηκαν τα συναισθήματα, να αποδείξουμε πως  ακόμη και αν  αυτά έχουν τις γρατσουνιές του χρόνου εμείς έχουμε τη δύναμη να τα αναστηλώνουμε, το λιγότερο δια της ρητής παραδοχής. «Με αγαπάς; Σε αγαπώ – και εγώ!» Σαν να μένουμε πιστοί στον όρκο της αγάπης. Ως να θέλουμε να διατηρήσουμε τη τάξη των πραγμάτων, να αποφύγουμε τις ρήξεις, τις ρωγμές, τις συγκρούσεις. Ναι, αλλά απέναντί σου στέκεται και σε κοιτάζει επηρμένα το ερώτημα: «τι στο καλό  κάνεις με τις εσωτερικές σου ραγάδες; Γιατί τις κρύβεις; »        

Πόσοι από εμάς υπάρχουμε, επειδή αγαπάμε; Στο μέτρο και στη δύναμη να αγαπάμε; Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο υπάρχω και αγαπώ και στο υπάρχω επειδή αγαπώ! Η αγάπη είναι ύψιστη παιδεία που θέλει καλλιέργεια και πολλή δουλειά. Ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας: Είμαστε γέννες αυτής της κοινωνίας. Πόσοι από εσάς παραιτείστε από τις απαιτήσεις της ζωής σας για χάρη της ζωής του άλλου, εκείνου που αγαπάτε, δίχως να περιμένετε κάτι;

Εδώ είναι η παγίδα. Είστε σίγουρες πως τον αγαπάτε  ανυστερόβουλα, ανιδιοτελώς; Τότε, πρέπει να χαίρεστε ακόμη και αν η χαρά του δεν σας εμπεριέχει. Συνθήκη εξωφρενική και σοκαριστική!

Αν λοιπόν συμφωνήσουμε στο α) ότι στην πρακτική της εφαρμογή  η αγάπη – η οποία εμφανίζεται ως υποχωρητικότητα, ανοχή, αποδοχή- ε! έχει και  μια δόση προσδοκίας της ελάχιστης ανταπόδοσης (ανταπόδοσης της ασφάλειας, της ηρεμίας, να κρατήσω τον γάμο μου)  και  β) στο ότι  αγάπη είναι και ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους, όπως λέει ο Αναγνωστάκης ας μην λέτε  «τον αγαπώ και ας με απατά με άλλη».

Είναι σαν να περιμένετε κάτι από εκείνον, ως αντάλλαγμα στη θυσία και όσο περιμένετε, τόσο γίνεστε  ευάλωτες στη ματαίωση, αυθυποβάλλεστε σε μια ανυπόφορη παθητικότητα,  περιμένοντας τους άλλους δύο να αποφασίσουν για εσάς, για το μέλλον σας. Με άλλα λόγια, τόσο  νιώθετε πως δεν ορίζετε εσείς τη σχέση σας με τον σύζυγο, ως να  μετατρέπεστε σε κομπάρσο από πρωταγωνίστρια που υπήρξατε, κατ’ επέκταση γίνεστε  ευερέθιστες στον θυμό και κατά συνέπεια γίνεστε επιρρεπείς σε μεταπτώσεις της διάθεσης και σε ψυχοσωματικά.

Για αυτόν τον λόγο ας μη βιάζετε τα συναισθήματά σας. Ας μη λέτε « τον αγαπώ και ας με απατά»… ας μείνετε σιωπηλές ή ψύχραιμες ή έστω είστε υποπτευμένες, μετά την ακρόαση αυτής της εκπομπής, για τους κυματισμούς των συναισθημάτων σας.

• Σε συνέχεια αυτού, θέλω να σας καταθέσω την άποψή μου ότι  δεν υπάρχουν αμιγώς θύτες και θύματα στις σχέσεις μας. Εναλλαγές αυτών υπάρχουν.  Ας μην κρυβόμαστε!  Η θυματοποίησή σας είναι ένας αποδεκτός  κοινωνικά τρόπος να  βιάσετε την επιστροφή του συναισθήματος του άλλου, να υφαρπάξετε ένα τραβηγμένο ΄΄σ΄ αγαπώ΄΄.

Ναι, και θα  ακούσετε κάποια στιγμή το  « και εγώ σε αγαπώ», θα καταφέρετε ενδεχομένως να δεσμεύσετε την παρουσία του μέσω των ενοχών του, της ευγνωμοσύνης του… αλλά μετά; μετά τι;  Πώς θα συνεχίσετε; Με τον φόβο της δεύτερης απιστίας; Ή με τον ρόλο ενός ελεγκτή-εξουσιαστή-θύτη, που θα ελέγχει τις εξόδους,το μεταμεσονύκτιο  φως του κινητού τηλεφώνου και τα περισσότερα από τα συνηθισμένα  λεπτά στο πρωινό μπάνιο του; Από θύμα, δηλαδή θα μεταμορφωθείτε σε θύτη και τιμωρό; Και στη συνέχεια θα ζητήσετε τη συμμαχία των παιδιών σας  για την  πλήρη δικαίωσή σας, ή τον πλήρη έλεγχό του; Μην βλέπετε και μην παρουσιάζετε τον εαυτό σας ως θύμα. Είναι τόσο εύκολο να γίνετε  θύτης ερήμην σας και να διαλύσετε τον ψυχισμό των παιδιών σας.

• Τέλος, ας  είστε ιδιαιτέρως προσεκτικές  στην επιρροή που δέχεστε από τις φίλες, συγγενείς και λοιπά πρόσωπα, συμπεριλαμβανομένων και των ειδικών, τα οποία πρόσωπα θα κληθούν να σας προστατεύσουν.

Η ωριμότητά σας – ειδικά σε συνθήκες τέτοιες- υπαγορεύει να φρενάρετε την υστερία και το λιγότερο να  ελέγχετε  τις επιρροές σας: από ποιους θέλετε να επηρεάζεστε.

Οι δικοί σας άνθρωποι θα σας συμπονέσουν, θα πάρουν το μέρος σας, θα υπερασπιστούν το δικαίωμα στον σεβασμό και την αξιοπρέπειά σας. Οι πιο ένθερμες φίλες σας, μάλιστα, θα κατηγορήσουν τον σύζυγο ως άπληστο και νάρκισσο και αχάριστο και ανόητο που δεν καταλαβαίνει την αξία σας. Δεν μας ενοχλεί τόσο πολύ αυτό, όσο η συνέχεια. Άθελά  σας φτιάχνονται δύο στρατόπεδα.

Όταν όμως φύγετε από την επιρροή τους και μείνετε μόνη σας, ή μεταβείτε στο άλλο στρατόπεδο (εκείνο με τον σύζυγο), τότε θα δυσκολευτείτε να αναγνωρίσετε τα συναισθήματά σας, ή πιο σωστά θα έχετε μπερδευτεί ανάμεσα σε αυτό που νιώθετε για εκείνον και σε αυτό που πρέπει να νιώθετε μετά από την αγαπησιάρικη- κηδεμονευτική πλύση εγκεφάλου που  δεχτήκατε από τα αγαπημένα σας πρόσωπα.

 Ας περάσουμε και στην ψυχική κίνηση της ερωμένης. Για ποιους λόγους  να μπλέξει κάποια με έναν παντρεμένο;  Τι πρέπει να προσέξει;

Να αποσαφηνίσουμε την ερωμένη.  Σε ό, τι αφορά τις ερωμένες οι οποίες είστε παντρεμένες.

1. Ένα νήμα το οποίο  σας δένει τόσο γρήγορα, βαθιά και έντονα με τον άλλον ενδέχεται να είναι η συνενοχή, στον βαθμό που γίνεστε και οι δυο συνένοχοι σε κάτι «απαγορευμένο»,  ή σύμμαχοι  σε έναν πρόσκαιρο απεγκλωβισμό από τη συζυγική σας σχέση και τη φθορά αυτής.
2. Επίσης, μια άλλη κλωστή που μπορεί να σας δένει είναι η ταύτιση ως προς την  αδυναμία απεγκλωβισμού και η κρυφή ελπίδα του απεγκλωβισμού, καπετάνιος της  οποίας θα είναι ο εραστής σας: Θέλω να χωρίσω, το παλεύω χρόνια, αλλά δεν μπορώ. Αν ο εραστής μου  – ο οποίος  βρίσκεται ακριβώς στην ίδια θέση- κάνει το πρώτο βήμα για το διαζύγιο, θα κάνω εγώ το επόμενο!  

Και προς εκείνες τις ερωμένες που σχετίζονται με έναν παντρεμένο αναζητώντας κάποια γιατί  αναρωτιέμαι φωναχτά:

1. Άραγε αυτή  η αντιφατική  υφή τη ανάγκης σας, όχι τόσο συνειδητοποιημένης και λεκτικά εκφρασμένης, να είστε και να μην είστε σε κάποια σχέση, μπορεί να ικανοποιείται από αυτήν τη συνθήκη , του «διατηρώ μια σχέση με έναν παντρεμένο»;
2. Υπάρχει περίπτωση η υποχωρητικότητα, αντοχή, η ανοχή να είναι συνώνυμα της δύναμης, της γενναιότητας και του σθένους;
3. Μήπως είναι συνώνυμα της θηλυκότητας;
4. Μήπως το μαρτύριο και η θυσία λειτουργεί μέσα σας ως  αποδεικτικό της αγάπης;
5. Μήπως είναι η απαραίτητη θυσία για έναν επίγειο παράδεισο; 

Στο ερώτημα τι πρέπει να προσέξετε, ανεξαρτήτως του αν είστε ή όχι δεσμευμένες και σε μια άλλη σχέση.

1. Μεγάλη προσοχή στις εσωτερικές παγίδες σας όπως α) το πείσμα β) ο άδηλος ανταγωνισμός προς την άλλη γυναίκα και γ) η ψευδαίσθηση μιας ιδιαίτερης φροντίδας που μόνον εσείς  μπορείτε να υποσχεθείτε κι να προσφέρετε.
2. Παγίδα μεγάλη επίσης η ίδια η υφή της κρυφής ερωτικής σχέσης , καθώς δεν έχει τον δικό της χρόνο, μήτε τον δικό της χώρο . Οπότε δίχως χώρο και δίχως χρόνο κερδίζει την αιωνιότητα, το ιδεώδες!

Η ερωτική απιστία τονώνει το παντρεμένο ζευγάρι;

Ναι, στο βαθμό που ξεγελά για λίγο τη φθορά, βοηθά να σπρώξουμε κάτω από το χαλί όσα μας καίνε, ερεθίζει τον φόβο της απώλειας του άλλου, τον φόβο της απώλειας της  συναισθηματικής  ασφάλειας.

Η ζεστασιά  ενός  παντρεμένου ζευγαριού μετά την ερωτική απιστία μπορεί να επανέλθει;

Όταν υπάρχει πολιτισμός, τότε ναι! Και πολιτισμός σημαίνει το λιγότερο ειλικρίνεια και καλλιέργεια, δηλαδή σμιλεύω τον εαυτό μου γύρω από το ζήτημα της απόρριψης, της ματαίωσης  και όλων των αρνητικά φορτισμένων καταστάσεων που πληγιάζουν τον εγωισμό μου και το συναίσθημά μου.

Όταν, όμως κυριαρχούν ερήμην μας τα  πάθη ’ τα άλλα πάθη, εκείνα που σκοτεινιάζουν τον ψυχισμό μου,(εκδίκηση, τιμωρία, ταπείνωση, ανεξέλεγκτος ανταγωνισμός),τότε όχι! Τότε, η συμβίωση γίνεται  σαν τον Αμεδαίο του Ιονέσκο, δηλαδή ένα σερνάμενο πτώμα, στο οποίο  φοράμε το αγκάθινο στεφάνι!

Αντί επιλόγου

Σας οφείλω μια συγνώμη προκαταβολικά  για αυτό που θα σας πω:

 Όλη αυτήν την ώρα που μιλάμε για την ερωτική απιστία, δεν μιλάμε για αυτήν. Σας κοροϊδεύω, με κοροϊδεύετε, κοροϊδευόμαστε. Μάς διαφεύγει το ουσιώδες!!  Έχουμε εκτροχιαστεί, είμαστε εκτός θέματος!

Μια ώρα σχεδόν – και πόσες ακόμη από τη ζωή μας, ασχολούμαστε με την απιστία του συζύγου και τα σχετικά, ξεχνώντας την αληθινή ερωτική απιστία.

Η ερωτική απιστία είναι η απιστία στον ίδιο τον έρωτα, στον έρωτα, τον οποίο δεν μάθαμε να  τιμούμε, να  δοξάζουμε, στον έρωτα για τη δημιουργία, για το έργο, την ένωση, για τη ζωή. Όταν πιστεύεις στον έρωτα τον γεννάς, τον εκπέμπεις τον φωτίζεις ακόμη και εκεί που εκείνος σβήνει. Αρκεί να πιστεύεις στον έρωτα και στη δύναμή του!

Συμπεριφερόμαστε, ωστόσο,  ο καθένας χωριστά κι όλοι μαζί, ως να έχουμε αποφασίσει σιωπηλά και συν-ενοχικά ότι ο έρωτας δεν χωράει πλέον στη ζωή μας. Τον εξοστρακίζουμε, παριστάνοντας πως τον θέλουμε!

Αναρωτιέμαι, λοιπόν αυτή η ερωτική απιστία τι είδους έγκλημα είναι; Και ποια θα έπρεπε να είναι  η ποινή του;  

Αφήνω τις απαντήσεις σε  εσάς…

Με σεβασμό

Μαρία Βακάλη

---

[*] Απόσπασμα από την εκπομπή “Φύσηξε αέρας και μου πήρε το καπέλο”, όπως προβλήθηκε στο beton7artradio, στις 6/5/2026.

Αν επιθυμείτε, μπορείτε να την ακούσετε στο: http://www.mixcloud.com/Beton7artradio/%CF%86%CF%85%CF%83%CE%B7%CE%BE%CE%B5-%CE%B1%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B7%CF%81%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%BF_06052026-mp3

[1] Τσιμάρας Τζανάτος,  [Αγνώστου] «Η βία του βίου» (Ποιήματα 2011-2021)

[2] Ποιητική συλλογή  “Ακαρεί”, Αθήνα, Άγρα, 2001