……..”Είναι πολύ κοινωνικός”! Μια έκφραση Μαρία [1] που κυκλοφορεί όλο και πιο συχνά ανάμεσα μας. Θέλεις να μάς πεις την γνώμη σου;
Και οι υπόλοιποι, Αλέξανδρε, που δεν είναι πολύ κοινωνικοί, τι είναι; Λίγο κοινωνικοί;
Ο Αριστοτέλης περιέγραφε τον άνθρωπο ως ένα βιολογικό και κοινωνικό ον. Ορίζει, αντιλαμβάνεται, διαμορφώνει, εξελίσσει τον εαυτό του μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο. Υπό αυτή την έννοια όλοι μας έχουμε κοινωνικότητα. Με άλλα λόγια δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς κοινωνικότητα.
Ενίοτε είναι πιο περισφιγμένη και άλλοτε πιο ανοικτή, αναλόγως τις συνθήκες , τα προβλήματα που έχει ο καθένας και τον τρόπο που έχει μάθει ή μαθαίνει να τα αντιμετωπίζει. Άλλοτε θα ντραπούμε να εκτεθούμε και άλλοτε θα βρούμε καταφύγιο στην ομάδα, άλλοτε νιώθουμε απειλή από τους συνανθρώπους μας, πχ επειδή μπορεί να συρρικνώσουν τον εγωισμό μας και άλλοτε νιώθουμε πιο αυθόρμητοι και πιο πρόσφοροι , δεκτικοί ή άνετοι μαζί τους.
Στην δική μας εποχή, ωστόσο, λέγοντας για κάποιον ότι «είναι πολύ κοινωνικός» εννοούμε ότι: βγαίνει συνέχεια έξω, είναι δημοφιλής, είναι πολύ άνετος, όπου και αν βρεθεί έχει γνωστούς, στο facebook έχει εκατοντάδες φίλους, στο Instagram χιλιάδες ακολούθους, είναι πολύ ομιλητικός, πολύ εξωστρεφής, πολύ αγαπητός. Αν έπρεπε να ντύσεις με άλλες λέξεις και νοήματα την φράση: «είναι πολύ κοινωνικός» τι θα έλεγες;
…. σίγουρα δεν θα μιλήσω για τον δημοφιλή , τον δον ζουάν, τον player τον άνετο. Ειρήσθω εν παρόδω συχνά αυτές οι άνετες συμπεριφορές θέλουν να κρύψουν την ανάγκη να είναι αρεστός σε όλους, αψεγάδιαστος, κρύβουν τον φόβο να μην αποκαλυφθούν οι αδυναμίες του, να μην αποκαλυφθεί πως «δεν έχει πολύ αυτοπεποίθηση».
Αν πρέπει λοιπόν να χρησιμοποιήσω τον όρο « είναι πολύ κοινωνικός» Θα αναφερθώ σε εκείνον τον ντροπαλό (προσωπικά εκτιμώ την ντροπή ως ένα από τα κύρια στοιχεία της προσωπικότητας, καθώς θεωρείται το πρωτογενές υλικό της υγιούς κοινωνικοποίησης) τον low profile ψυχισμό.
Θα τοποθετούσα ως περιεχόμενο στην φράση « είναι πολύ κοινωνικός» εκείνον ο οποίος έχει κοινωνικά συναισθήματα, όπως της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας, της προσφοράς, τού σεβασμού.
…που αποδέχεται τους περιορισμούς και τις στερήσεις της πραγματικότητας, προσαρμόζεται στις ματαιώσεις, της ήττες και τις προδοσίες της ζωής και σμιλεύεται εκπαιδεύεται και παιδεύεται μέσω αυτών των καταστάσεων.
.. που δεν μιλά μόνον για το Εγώ του, δεν πηγαίνει στον ψυχολόγο να για θεριέψει το Εγώ τους.
… εκείνον που δεν βροντοφωνάζει, δεν φωνασκεί , δεν γελάει επιτηδευμένα έντονα. Δεν ενδιαφέρεται να επιβάλλει το κακοτράχαλο εγώ του ως επικύρωση της ύπαρξης του Περπατά αθόρυβα και σεμνά ανάμεσα μας, ο λόγος του είναι ταπεινός, η φωνή του σταθερή και το βλέμμα του περήφανο! Παρά το ότι νιώθει ξένος ή ελλειμματικός για αυτή την κοινωνία, απομονωμένος- σαν μην χωρά μέσα της- αγωνίζεται για τον συνάνθρωπό του.
[1]
Απόσπασμα από την ραδιοφωνική εκπομπή :«Αχ να ήταν εύκολα τα λόγια!» του Αλέξανδρου Χατζημιχάλη (www.aldjust.gr) με την Μαρία Βακάλη, στον Επικοινωνία 94 Fm και στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Ηρακλείου Αττικής, στις 19/3/2026. Αν επιθυμείτε, μπορείτε να ακούσετε την εκπομπή στο Μαρια Βακαλη – YouTube